Op dit moment wordt de buitenkant van de pastorie waar nodig gerenoveerd en in zijn geheel geschilderd in de oorspronkelijke kleuren volgens het bestek van architect Reitsma. Op de benedenverdieping van de woning gebeurt hetzelfde met de gang, de keuken en de zogenaamde ontvangstkamer. Het wordt zoals vroeger…. Hoe was dat eigenlijk, vroeger, in de jaren dertig van de vorige eeuw? Ongetwijfeld bestond er toen een grotere afstand tussen de predikant en de gemeente dan tegenwoordig. Daar paste ook een royale pastorie bij. Dat geldt zeker voor de pastorie aan de Middenweg. Het is een statig pand, en dat niet alleen omdat er een Staat in woont… Loop je naar de voordeur, dan valt de enorme pui met 20 prachtige glas-in-lood ramen op. Gaat die voordeur open, dan sta je in een indrukwekkende hal, die opengewerkt is tot aan het dak van de zolder. Zeker vroeger zal dat indruk gemaakt hebben. Wat gebeurde er eigenlijk 85 jaar terug, als je bij de dominee aanbelde? Een bediende deed de voordeur open. Die bediende woonde bij het domineesgezin in, en had op de zolderverdieping twee eigen kamertjes. Goed, de deur had zij dus geopend, je stelde jezelf voor, en dan ging de bediende je voor, via een klapdeur, naar de gang waarvan de muren deels betegeld waren met blauwpaarse tegels. Ze leidde je naar de ontvangstkamer. Daar kon je wachten op de dominee. Die ontvangstkamer was stijlvol uitgevoerd in twee kleuren blauw, met gele raamkozijnen en zwarte vensterbanken. Het plafond was gestuukt. Op de wanden zat een geometrisch art-deco behang geplakt. Zoals de architect het wilde. Zo wordt het nu weer. Terwijl je daar zat te wachten schreed de bediende over de rood-groene trap naar boven, naar de studeerkamer, om te melden dat je er was. Vervolgens daalde de predikant, een vertegenwoordiger van God, over de trap af naar beneden om je te spreken in de deftige ontvangstkamer. Ik moet opeens denken aan de ontvangstkamer waar Jezus genoegen mee nam, toen Hij ons kwam opzoeken. Jezus, als vertegenwoordiger van God, daalde af van de trappen van de hemel om zijn intrek te nemen in een stal… Als wij God willen spreken moeten we daar naar toe. In alle eenvoud en eerbied. Geen bel, geen bediendes, geen wachttijden, je kan zo naar binnenlopen. En wat Jezus ons te bieden heeft gaat de mooiste pastorie verre te boven. Hij weet de weg naar God! Vraag het maar aan de herders…
Ds. Koos Staat