Willen jullie wel geloven dat ik soms niet meer weet waarover ik moet schrijven. Als ik over corona begin, dan denken jullie: weet die man niets anders? Maar

doe ik of er niets aan de hand is, dan denken jullie: staat die man wel met beide benen in het gewone leven? Feit is dat corona vele ‘slachtoffers’ heeft gemaakt in onze gemeente. Tallozen die ziek werden, ernstig of minder ernstig en anderen voor wie corona het einde van hun aardse leven inluidde. Zoals wij in het vorige infoblad van twee gemeenteleden moesten vermelden dat zij aan corona overleden zijn, zo moeten we in dit infoblad hetzelfde doorgeven. Daarnaast

zijn er ook nog drie gemeenteleden overleden aan andere kwalen.

Vaker dan de meesten van jullie sta ik aan het graf of in een crematorium. Doorgaans zeg ik daar de geloofsbelijdenis op. In verbinding met de kerk der eeuwen zeg ik: Ik geloof in de wederopstanding des vlezes en een eeuwig leven.

Ik hecht aan die woorden. Ook al omdat ik er heilig in geloof. Voor God is de dood geen gebeurtenis die ons contact met Hem verbreekt. God weet ons te vinden ook als we in het graf of de urn zijn. Onze naam en zijn naam zijn voor eeuwig verbonden. Wie in Mij gelooft, zegt Jezus, zal leven, ook al is hij gestorven. Leven terwijl je dood bent? Natuurlijk kan ik daar met mijn verstand niet bij. Maar daar zit ik niet mee. Ik begrijp zoveel niet. Als God het maar begrijpt. En dat doet Hij. God is groter dan de dood. De Schepper van hemel en aarde kan meer aan dan ik ooit bevatten kan. Daarom reken ik op Hem als onze geliefden of wijzelf de laatste adem uitblazen. Zo kwam er toch weer een onderwerp om over te schrijven…