Hoe hangt de vlag erbij?

Tot voor kort wapperde de vlag voor onze kerk fier in top met de dappere oproep: Houd moed. Heb lief.

Wat er aan scheelde weet ik niet, maar de vlag liet de moed zakken. Bij het minste zuchtje wind zakte hij naar half stok. De vlag werd weer in top gehesen, maar de dag erna liet hij het hoofd weer hangen. Een droevig gezicht voor een symbool dat oproept om de moed er in te houden.

Deze vlag is tekenend voor de sfeer in Nederland. We willen wel positief blijven maar de ondertoon is somber. ‘We zijn er nog niet vanaf.’ Dat is wat ik het vaakste hoor.

Ik kan niet in de toekomst kijken. Voorspellingen zijn dagkoersen. We moeten leven met onzekerheid. Maar is dat ooit anders geweest? We hebben toch nooit het leven in de hand? Er kan toch altijd van alles misgaan? En trouwens ook goed gaan. Corona doordringt ons extra van die realiteit. Maar in de kern van de zaak waren we én zijn we én blijven we afhankelijk van God. We bewegen in zijn hand.

Daarom ook zeggen wij in de kerk niet: gelukkig nieuwjaar! Alsof wij dat geluk zelf zouden kunnen maken… Wij zeggen: Veel heil en zegen. Vanuit het besef dat het ons gegeven moet worden. Ik heb goed nieuws: Laat onze God nu beloven dat te zullen doen!

Het vertrouwen in die zegen motiveert ons om, zelfs met een vlag half stok, moedig te blijven en lief te hebben!

ds. Koos Staat