Die jongen had alles er door geslingerd in het buitenland. Eerst werkte hij bij vader. Ze hadden het goed, en toch was dit leven af en toe wel wat saai. Volgens mij is dit wel vaker het geval als je jarenlang ongeveer hetzelfde leven leidt. Best moeilijk om daaruit te komen. Een soort ontsnapping uit het leven waarin je min of meer opgesloten zit. Omdat het nu eenmaal zo liep. Of omdat iedereen om je heen het nu eenmaal van je verwachtte. Hoe dan ook, hij had nu de stoute schoenen aan getrokken.
Eerst had hij zijn deel van de erfenis opgeëist. Toen was hij weggegaan. De wereld in. Veel geld en natuurlijk veel vrienden. Lekker, de bloemetjes buiten.
Totdat alles op was. En daar schrok hij eigenlijk best van. Wat gaat dat snel!
En wat voelde hij zich ineens verloren!Tja, en nu? Dan toch maar weer met hangende pootjes op huis aan. Wat zou vader zeggen? Eigen schuld, dikke bult? Of nog erger? Wat had hij hem aangedaan? In principe doe je dat toch ook niet? Het kostte hem dan ook best wat om deze moeilijke keus te maken, maar het was de enige en beste optie die er was. Waarschijnlijk zou vader kwaad op hem zijn en hem de huid vol schelden.
Maar nee hoor. Helemaal niet!
Vader stond al vanaf de eerste dag dat hij weg was vaak in de deuropening. Met zijn hand boven de ogen te turen in de verte, of zijn zoon misschien terugkwam. En toen hij er aankwam, op die dag, was er groot feest thuis.
Niks geen gezanik over die dikke bult of zo. Gewoon blij dat hij er weer was. Het was toch zijn kind?
Ook wij zijn weggelopen, thuis bij God de Vader vandaan. Met wat we mee hebben gekregen, denken we ons vaak wel te redden. We hebben niemand nodig. Maar als we de band met thuis loslaten, gaat het bergafwaarts. We raken onherroepelijk geestelijk blut. Daar staan we dan, mooi voor paal, compleet verloren te zijn.
Maar ondanks ons falen en ons de mist ingaan, wacht God de Vader op ons. Bij Hem thuis, waar we horen. Dat wordt genade genoemd.
Dat beeld van die Vader met zijn hand boven de ogen, turend in de verte, wachtend op jou. Zeg nu zelf, dat beeld, die liefde is toch met niets in deze hele wereld te vergelijken?
Dat komt van boven natuurlijk.
Jacob