Toen ik kind was had onze kerk twee dominees. De preken van de één duurde vijf pepermunten en die van de ander vier. Die van vier vond ik het beste! Hij was lekker snel klaar. Niet dat ik luisterde. Ik telde altijd de lampen in plafond: 56! Laatst preekte ik zelf in de kerk van mijn jeugd. Alle 56 lampen waren er nog; en de rolletjes pepermunt gingen van hand tot hand…

Het is opvallend dat in Jezus’ dagen de mensen graag naar Hem luis-terden. De mensen hadden er soms uren reizen voor over om Hem te horen spreken. ‘Grote mensenmenigten trokken met Jezus mee.’ Wat zou het geheim zijn? Ik denk dat Jezus mensen het gevoel gaf dat God van hen hield. Hij nam weliswaar geen blad voor de mond als het om afkeuren van de zonde ging, maar de mens daarachter, de zondaar zelf blijft altijd een kostbaar mens in Gods oog. Jezus sprak ook duidelijk. Je hád er wat aan, het was relevant en praktisch. Er ligt dus een grote taak voor mij als uw dominee….

Maar er ligt ook een grote taak voor jou en voor u! Ik denk aan een voorval in Jeruzalem, 2500 jaar gelden. Bij de Waterpoort was een menigte mensen bijeen gekomen om te vieren dat de verwoeste stadsmuur herbouwd was. Feest dus! Die ochtend roepen ze verrassend genoeg om Ezra, de priester. De Israëlieten vroegen of Ezra wilde komen om uit de bijbel voor te lezen. Terwijl ze er de jaren daarvoor niets meer aan hadden gedaan, aan het ge-loof. Waarom wilden ze luisteren naar Gods Woord?

Ik denk dat ze veranderd waren! Dat kan toch? Dat je je een hele tijd weinig met God bezighoudt en opeens denkt: ben ik eigenlijk wel goed bezig zo? En als je dan een nieuwe start wil maken kun je het best beginnen met de bijbel. Wij beginnen dit kerkelijk seizoen ook weer met al onze activiteiten. Het is belangrijk om als basis van al die activiteiten onze kerkdiensten, waarin Gods woord klinkt, in ere te houden. Ik zal u vertellen dat de Israëlieten bij de Waterpoort er geen genoeg van konden krijgen. Uren achtereen stonden ze te luisteren. Voor ons is een preek van vier pepermunten al lang, toch? Toen duurde de bijeenkomst zes uur! En toen Ezra klaar was, barstte men in tranen uit. Van verdriet, omdat ze zichzelf en God zoveel tekort hadden gedaan door Hem te vergeten. En van blijdschap, omdat God nog altijd hun God wilde zijn. Zo werd het helemaal feest. Ik hoop dat onze kerkdiensten daarop gaan lijken.

Ds. Koos Staat